Klik hier voor het overzicht van alle blogs
Kort verhaal: Tafelblad
Geplaatst op
Mevrouw de Leeuw heeft het altijd druk. Ze moet de kinderen uit school halen, eten voor ze koken, de nieuwe inkoop voor haar bedrijf controleren of naar de zaak. Ze legt kilometers af op een dag. Dat ze sinds kort in een verpleeghuis woont, doet niets aan haar plannen af. De gang is haar plek, ze heeft daar haar bedrijf en ze dwaalt er uren rond. Ze spreekt andere bewoners aan alsof het haar werknemers zijn.
Mevrouw is moeilijk van haar ‘bezigheden’ af te halen. Als ze aan tafel wordt gezet om te eten, protesteert ze luid en staat onmiddellijk weer op om weg te lopen. Ook voor activiteiten heeft ze geen zitvlees. ’s Nachts slaapt ze heel even, maar ze staat vaak na een paar uur haar spulletjes alweer in te pakken. ‘De zaak heeft me nodig,’ zegt ze dan. Of ‘ik moet de kinderen halen.’
De conclusie van de verpleeghuisarts luidt dan ook: loopdwang. Mevrouw gaat zienderogen achteruit, ze verliest gewicht omdat ze het zichzelf niet toestaat om te eten en gaat er slecht uitzien. Soms wordt ze duizelig en gaat even zitten- wij verzorgenden leggen haar dan op bed, zodat ze uit kan rusten. We proberen haar zo vaak mogelijk af te leiden, te verleiden om even te gaan zitten, iets leuks te doen, maar het werkt niet. Ook rustgevende medicijnen geven niet het gewenste resultaat. Mevrouw blijft in beweging, maar gaat nu wankelen vanwege de middelen die ze slikt. Al snel wordt er een andere maatregel toegepast, die niet erg aangenaam lijkt. Mevrouw wordt achter een zogeheten ‘tafelblad’ gezet, een blad dat je op de leuningen van een stoel kunt schroeven en waarachter iemand dan opgesloten zit.
Ik vind het vreselijk om te zien, al weet ik dat mensen die achter een dergelijk blad zitten het nodig hebben om even een periode uit te rusten. Mevrouw de Leeuw vindt het ook vreselijk. Ze rukt en trekt eraan, kijkt mij en mijn collega’s woedend aan als we langslopen en noemt ons ‘cipiers’ of ‘kapo’s.’ ‘Ik ken jullie soort wel,’ sist ze in mijn oor als ik haar op de met de arts afgesproken tijd achter het blad zet. ‘Maar ik kom er wel uit, hoor, dat doe ik altijd.’
Na de eerste keer dat ik haar achter het tafelblad heb gezet ga ik naar de wc om een potje te janken. Ik voel me oprecht een soort gevangenenbewaarder, ik wil niet iemand zijn die mensen opsluit. Daar heb ik niet voor gekozen toen ik de zorg in ging.
Geleidelijk aan accepteert mevrouw de Leeuw dat ze af en toe achter het tafelblad zit. Soms zit ze er zelfs achter te suffen. Het is fijn dat het lijkt alsof ze rust heeft, maar ik mis de vrouw die het zo druk had. Ik vond de dynamische zakenvrouw die haar eigen bedrijf combineerde met een druk gezin een mooi mens, al was het feit dat ze geen rem meer had niet goed voor haar. Het andere uiterste, deze slapende vrouw, die maar een beetje zit te zitten, staat ver af van wie ze ooit is geweest.
