Klik hier voor het overzicht van alle blogs

Kort verhaal: Knuffeltherapie

Geplaatst op door Esther Donkers

‘Vieze vuile koelerelijer! Gaat weg! Uit de weg! Oprotte!’

Voor me staat twee turven woede. Amsterdamse Liesje, diep in de tachtig en getekend door het leven, heeft sinds ze dementerend is woedebuien die uit het niets lijken te komen. Zo is Liesje nog vrolijk, en zo kijkt ze je ineens achterdochtig aan en begint te schelden. En te vechten, zoals nu. Liesje komt net tot m’n navel en slaat met haar kleine vuisten op mijn buik.

Voorheen schrok ik er nog weleens van en vroeg me dan af wat ik verkeerd deed. Maar inmiddels weet ik dat de buien volstrekt willekeurig zijn en dat er een remedie is om ze te doen verdwijnen.

‘Kom maar Liesje,’ zeg ik dan ook en sla mijn armen om haar heen, zodat ze tegen me aan komt te leunen. Ik voel hoe ze onmiddellijk ontspant. Ze slaat haar armen ook om mij heen, ongeveer een kilometer lager, en zegt tegen mijn navel: ‘Stil maar hoor. Het komt allemaal goed.’

Zo staan we even samen, bijna 2 meter zuster en anderhalve meter Liesje, en de woedebui in de kiem gesmoord.

Wie is Esther Donkers?

Ik ben Esther Donkers, 41 jaar. Ik ben van huis uit verpleegkundige, maar inmiddels al jaren werkzaam als ontwikkelaar van zorgopleidingen en docent, de laatste anderhalf jaar bij de VanDoen Academie. Ik ben tevens auteur van studieboeken voor verpleegkundigen (onder andere bij Noordhoff) en De Bezige Bij bracht in 2011 een bundel met korte verhalen van mij uit.