Klik hier voor het overzicht van alle blogs
Kort verhaal: De professor
Geplaatst op
Het woord ‘erudiet’ valt tijdens het intakegesprek. En dat is hij.
Ondanks zijn diepe dementie zit hij uren te studeren op tijdschriften, met een hevige, aan wanhoop grenzende concentratie. Hij schrijft hele kladblokken vol, in schrift dat nog het meeste weg heeft van een hartfilmpje van een ernstig zieke patiënt. Hij doceerde graag, en probeert dat ook aan ons jonge verpleegkundigen te doen, maar hij is onverstaanbaar.
Soms beseft hij het. Dan scheurt hij zijn volgeschreven blaadjes doormidden, schuimbekkend en schreeuwend. Hij probeert het tafelblad waarachter hij wegens dokters orders opgesloten zit eraf te schroeven, tierend, maar altijd met beschaafde tongval. Als het niet lukt laat hij zijn hoofd hangen, uitgeput.
Hem troosten werkt averechts. Hij is volkomen vergeestelijkt en verafschuwt lichamelijk contact. Hem wassen is een bezoeking omdat hij zich zo schaamt voor zijn lijf, ontbloot aan vreemden. Hij kruipt weg in een foetushouding, dissocieert volledig, verdwijnt ergens in een hoekje van zijn geest. Het is intens verdrietig om de professor te zien veranderen in een hoopje mens dat er niet meer wil zijn.
Stukje bij beetje verdwijnt zijn ziel. Hij krimpt, wordt bleker, kleiner. Waar medebewoners zich schikken in hun lot, daar drijft hij af, op een vlot de ruwe zee op.
Hij weigert contact te hebben met tafelgenoten, mensen waar hij zich in zijn dagelijks bestaan ook nooit mee gemengd heeft. Hoezo kun je de huisvrouw, de marktkoopman en de professor ineens aan één tafel zetten als ze dement zijn? Waarom zouden die nu wel samen liedjes willen zingen of bloemen willen schikken?
Hij weigert, sluit zich af. Hij eet niet meer, drinkt niet meer. De plooien van angst en zorgen worden gladgestreken door de rust van zijn beslissing.
Op een ochtend slaapt hij in, met een glimlach. Wat hij besloten heeft is gebeurd.
En nu is eindelijk te zien hoe hij eruit zag voor zijn ziekte- kalm, geconcentreerd, en erudiet.
