Klik hier voor het overzicht van alle blogs
Kort verhaal: Knijpen
Geplaatst op
Neuriënd pak ik op de gang van de afdeling mijn spullen bijelkaar. Waskom, washandjes, handdoeken, zeep. Ik ga mevrouw de R. op bed wassen en dan kun je maar beter ontspannen zijn. Mevrouw de R. voelt het aan als je niet lekker in je vel zit. Haar reactie is vervolgens dat ze je slaat of knijpt. Ze kan heel lief zijn, maar ook volkomen onberekenbaar. Ik vind het altijd spannend om haar te verzorgen en hoop dat ik het goed verberg.
‘Goedemorgen, mevrouw de R.’, roep ik als ik de zaal binnenkom waar ze met drie anderen slaapt. Ik hoor het meteen al: ik klink veel te geforceerd vrolijk. Mevrouw de R. knijpt haar ogen tot spleetjes en kijkt me wantrouwend aan. ‘Esther, toch?’ zegt ze. Soms weet ze wel wie je bent, soms niet. Vandaag zit ik kennelijk in haar systeem.
‘Ja,’ zeg ik, ‘en ik ga u wassen. Lekker warm water?’
‘Lekker warm water?’ bauwt ze me na. Oei, vrolijk zijn is niet de sleutel vandaag. Zwijgend vul ik de waskom en zet de boel neer op haar nachtkastje. ‘Zullen we beginnen?’
‘Ja, begin jij maar,’ mort ze. Ze steekt haar armen in de lucht ten teken dat ik haar nachtpon uit mag trekken. Als dat gebeurd is begin ik met het wassen van haar gezicht. Mevrouw ziet op dat moment blijkbaar haar kans schoon en draait keihard het vel op m’n onderarm om.
‘Au!’ Gepijnigd wrijf ik over de plek waar ze met net geknepen heeft. ‘Mevrouw de R., waarom doet u dat?’
‘Waarom doet u dat?’ bauwt ze me weer na. Ik kijk haar aan en zie een uitdagende blik. Deze dame heeft zin in ruzie, al is ze zich dat misschien niet helemaal bewust.
Ik laat het washandje in de kom glijden en zeg: ‘Ik denk dat het beter is als ik u samen met een collega was, mevrouw de R. Zo gaat het niet. Als u mij knijpt kan ik u niet wassen.’
Even kijkt ze me peinzend aan, alsof ze niet goed begrijpt wat ik zeg. Dan slaat ze een hand voor haar mond. ‘Knijpen? Heb ik je geknepen? Nee toch?’ Ze is oprecht geschokt.
‘Misschien had u er nog geen zin in vandaag,’ zeg ik zachtjes.
‘Ja maar kind, knijpen, dat kan toch niet, dat doe ik toch nooit, het is ongehoord…’ ze begint te huilen. Ik geloof oprecht dat ze niet meer weet dat ze mijn vel zojuist 180 graden heeft omgedraaid.
‘Het geeft niet,’ zeg ik. ‘Echt niet. Zullen we opnieuw beginnen?’ Ik meen het. We beginnen gewoon opnieuw met wassen, en ik zal wat beter op m’n armen letten en waar ik ze houd.
‘Ja toe maar Esther,’ knikt mevrouw de R., terwijl ze haar tranen wegveegt. ‘Een nieuw begin, dat is altijd mooi, toch meid.’
